Wikisoc - De vrije informatiebron over sociaal recht in België

Welkom op de WikiSoc blog

WikiSoc is een blog waarin prof. Willy van Eeckhoutte fouten signaleert in of vragen stelt bij informatie over arbeids- of socialezekerheidsrecht in de media.
Niet de zoveelste opinie, maar hard recht

Terug naar overzicht

Cao-voordelen zijn niet altijd verworven rechten

cao - maaltijdcheque

25 maart 2017
De Tijd, zaterdag 25 maart 2017, p. 15

Vrijheid voor de werkgever

Het staat een werkgever in beginsel vrij al dan niet maaltijdcheques te geven aan een werknemer. Alleen wanneer een cao hem daartoe verplicht of hij zich daartoe contractueel of door een verbintenis uit eenzijdige wilsuiting heeft verbonden, is hij gehouden daarin te voorzien.

Hetzelfde geldt voor de hoogte van het bedrag van de maaltijdcheque dat de werkgever ten laste neemt: behoudens de verbintenissen die een cao op hem legt of die hij zelf op zich heeft genomen, beslist hij daarover vrij.

Het maximum van acht euro werkgeverstegemoetkoming waarvan sprake in De Tijd is een van de wettelijke voorwaarden waaronder een maaltijdcheque uit het loon wordt gesloten dat de basis vormt waarop socialezekerheidsbijdragen verschuldigd zijn (art 19bis, § 2, 1ste lid, 5°, Uitvoeringsbesluit RSZ-wet).

 

Cao-binding

Wanneer een collectieve arbeidsovereenkomst voorziet in de toekenning van maaltijdcheques, wat overigens de regel is, en die de hoogte bepaalt van de werkgeverstegemoetkoming, hangt het van de cao-bepalingen af hoelang die toekenning geldt. De cao kan daarop zelf een duur zetten of die duur kan volgen uit de duur waarvoor de cao is gesloten. Cao’s kunnen inderdaad worden gesloten voor een bepaalde tijd, voor onbepaalde tijd of voor bepaalde tijd met verlengingsbeding (art. 15, 1ste lid, Cao-wet).

 Iedere cao moet overigens haar geldingsduur vermelden (art. 16.5 Cao-wet).

Dat betekent dat ook dat de werknemers een cao-voordeel dat maar voor een bepaalde tijd is toegekend, na verloop van die tijd verliezen.

Daaraan wordt geen afbreuk gedaan door de zgn. nawerking van cao-bepalingen die zich incorporeren in de individuele arbeidsovereenkomst, met name de individueel normatieve bepalingen. Die blijven immers enkel behouden wanneer de cao ophoudt uitwerking te hebben als die niet anders bepaalt (art. 23 Cao-wet). Een tijdsbepaling is dergelijke andersluidende bepaling.

 

Conclusie

 Ook cao-voordelen kunnen wel degelijk uitdoven.

Inschrijven

Updates ontvangen via mail?

WikiSoc volgen via Twitter

 

Wikisoc volgen via Google+

 

 

WAT? wx5 (wwwww) 

 Wij Willen Wettelijke Waarheden Weten 

 

De media verspreiden voortdurend informatie die rechtstreeks of onrechtstreeks juridisch is.

  

Wikisoc speurt naar nieuwsmededelingen met sociaalrechtelijke informatie die vragen oproepen (en probeert die vragen te beantwoorden).

 

 

VOOR WIE?

 

 Voor de (al dan niet eeuwige) student en voor al wie (minstens voor een stukje) leeft om te leren, zoals de auteur.

 

 

DE AUTEUR 

 

 

advocaat Willy van Eeckhoutte

 

professor Willy van Eeckhoutte

 

ANDERE INFORMATIE OVER SOCIAAL RECHT:

klik op de afbeelding

 

 

           

 

          

 

 

Trefwoorden