Wikisoc - De vrije informatiebron over sociaal recht in België

Welkom op de WikiSoc blog

WikiSoc is een blog waarin prof. Willy van Eeckhoutte fouten signaleert in of vragen stelt bij informatie over arbeids- of socialezekerheidsrecht in de media.
Niet de zoveelste opinie, maar hard recht

Terug naar overzicht

Zelfs zonder Force [Ouvrière] gemakkelijk aan te vechten

30 jaar uitzendarbeid met 700 contracten

06 juli 2015
DS BIZNIEUWS 6 juli 2015, 12.55 uur

Als het in Parijs druppelt,

Een Malinees werknemer werkt van zijn 25ste tot zijn 55ste als uitzendkracht in dezelfde onderneming.

Hij eist blijkbaar een opzeggingsvergoeding op basis van een herkwalificatie tot één enkele arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd van de meer dan 700 arbeidsovereenkomsten voor uitzendarbeid die hij in die 30 jaar sloot.

 

Regent het dan ook in Brussel?

Zoals de journalist van De Standaard BIZNIEUWS terecht schrijft, is uitzendarbeid (niet: interimwerk – foei*) in België alleen toegestaan voor tijdelijke tewerkstelling. Het gaat dan wel om tijdelijke tewerkstelling bij de klant van het uitzendbureau (de “gebruiker”) in de zin van de wet, d.w.z. (1) om te voorzien in de vervanging van een vaste werknemer, (2) te beantwoorden aan een tijdelijke vermeerdering van werk of (3) te zorgen voor de uitvoering van een uitzonderlijk werk. Sinds 1 september 2013 kan op uitzendarbeid ook een beroep worden gedaan voor de invulling van een vacante betrekking, meer bepaald als het de bedoeling is na afloop van de periode van terbeschikkingstelling de uitzendkracht vast in dienst te laten nemen door de klant van het uitzendbureau voor diezelfde betrekking (art. 21 in samenlezing met art. 1 en art. 1bis van de Uitzendarbeidswet).

 Geen mens zal wel ernstig beweren dat de 700 contracten in 30 jaar tijd waarvan sprake in het BIZNIEUWS van De Standaard alle kunnen worden ondergebracht onder een van de vermelde vormen van tijdelijke arbeid. Naar Belgisch recht zouden wij dan te maken hebben met niet-toegelaten uitzendarbeid.

 

Sanctie voor de klant van het uitzendbureau

 Als de klant van het uitzendbureau een uitzendkracht tewerkstelt zonder dat sprake is van tijdelijke arbeid, worden die klant en de uitzendkracht beschouwd als verbonden door een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd (art. 21 Uitzendarbeidswet). Dat impliceert dat de Malinees uit het Parijse “voorbeeld” die door de klant van het uitzendbureau aan de deur wordt gezet omdat hij een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd vroeg, naar Belgisch recht zonder twijfel aanspraak zou kunnen maken op een opzeggingsvergoeding: de Belgische wet zou zelf de onregelmatige arbeidsovereenkomsten voor uitzendarbeid omzetten in één enkele arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd, waarvan de beëindiging zonder opzeggingstermijn recht geeft op een opzeggingsvergoeding (art. 39, § 1, Arbeidsovereenkomstenwet).

De Malinees zou overigens nog iets meer kunnen vorderen. Het ontslagmotief, met name de vraag om een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd, zou ongetwijfeld kennelijk onredelijk zijn in de zin van artikel 8 van de CAO nr. 109 van 12 februari 2014 betreffende de motivering van het ontslag: het zou gebaseerd zijn op redenen die geen verband

houden met de geschiktheid of het gedrag van de werknemer en die evenmin berusten op “de noodwendigheden inzake de werking van de onderneming”, terwijl wel geen normale en redelijke werkgever een werknemer ontslaat omdat deze laatste vraagt dat de werkgever zich volgens de wet gedraagt. De maximale sanctie voor kennelijk onredelijk ontslag is 17 weken loon (art. 9, § 2, CAO nr. 109).

 

En voor het uitzendbureau?

De Malinees heeft blijkbaar ook het uitzendbureau voor de rechter “gesleept” (zoals met dat thans pleegt te noemen). Zou hij dat naar Belgisch recht ook kunnen?

 Artikel 31, § 4, van de Uitzendarbeidswet bepaalt dat wanneer een persoon werknemers ter beschikking stelt in strijd met het principieel verbod van terbeschikkingstelling buiten de toegelaten gevallen, waaronder uitzendarbeid, waarin § 1 van dat artikel voorziet, die persoon en de “gebruiker” van de ter beschikking gestelde werknemers hoofdelijk aansprakelijk zijn voor de betaling van de lonen, vergoedingen en voordelen die voortvloeien uit de arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd die volgens § 3 in dat geval van rechtswege tussen beiden tot stand komt. Hoewel bepaalde feitenrechters oordeelden dat die sanctie niet van toepassing zou zijn op uitzendbureaus en het Grondwettelijk Hof oordeelde dat die interpretatie niet strijdig is met het grondwettelijk gelijkheidsbeginsel en discriminatieverbod, besliste het Hof van Cassatie anders.

 

Conclusie

 Ja dus, de Malinees waarvan sprake in de commentaar op een Belgabericht van 6 juli 2015 zou – uiteraard gesteld dat de informatie die daarin wordt vermeld - in België zijn vordering zeker ingewilligd zien. Met iet of wat advocaat moet dat probleemloos lukken. Force, ouvrière of niet, zou daarvoor inderdaad niet nodig zijn. 

* Interim is zelfs geen synoniem van “uitzendarbeid, maar van “een tijdelijke baan” volgens Hoe Vlaams mag uw Nederlands zijn? 1.000 Belgisch-Nederlandse woorden, De Standaard, 2015, tw. interim.

 

Categorieën: Uitzendarbeid

Inschrijven

Updates ontvangen via mail?

WikiSoc volgen via Twitter

 

Wikisoc volgen via Google+

 

 

WAT? wx5 (wwwww) 

 Wij Willen Wettelijke Waarheden Weten 

 

De media verspreiden voortdurend informatie die rechtstreeks of onrechtstreeks juridisch is.

  

Wikisoc speurt naar nieuwsmededelingen met sociaalrechtelijke informatie die vragen oproepen (en probeert die vragen te beantwoorden).

 

 

VOOR WIE?

 

 Voor de (al dan niet eeuwige) student en voor al wie (minstens voor een stukje) leeft om te leren, zoals de auteur.

 

 

DE AUTEUR 

 

 

advocaat Willy van Eeckhoutte

 

professor Willy van Eeckhoutte

 

ANDERE INFORMATIE OVER SOCIAAL RECHT:

klik op de afbeelding

 

 

           

 

          

 

 

Trefwoorden