Wikisoc - De vrije informatiebron over sociaal recht in België

Welkom op de WikiSoc blog

WikiSoc is een blog waarin prof. Willy van Eeckhoutte fouten signaleert in of vragen stelt bij informatie over arbeids- of socialezekerheidsrecht in de media.
Niet de zoveelste opinie, maar hard recht

Terug naar overzicht
De Standaard 19 oktober 2013, p. 6

De vakbond ziet een aanslag op het statuut. [Jos] Van Der Hoeven [secretaris-generaal van de COC, de christelijke onderwijsvakbond] maakt er zich zorgen over dat de aanstelling en benoeming van de leerkrachten een zaak van de scholengroepen, niet van de school zal zijn. ‘Het schoolbestuur kan vlot aan personeelsleden een andere plaats van tewerkstelling toekennen. Je hebt werkzekerheid binnen een straal van 60 kilometer. Dat noemen wij geen werkbaar werk’’’.

     Tom YSEBAERT in De Standaard 20 oktober 2013, p. 6.

 

Op het eerste gezicht zou men denken dat werkbaar ruimer is dan passend. Werkbaar betekent waarbij of waarin kan worden gewerkt. Passend omschrijft het woordenboek als gepast, behoorlijk.

 Is, zo kan men zich afvragen, werk op een plaats zestig kilometer van de woonplaats, werkbaar en, wat de afstand betreft, passend.

 In het sociaal recht komt die vraag vooral in twee aangelegenheden aan bod.

 

Overplaatsing als wijziging van een essentieel bestanddeel van de arbeidsovereenkomst

Vooreerst speelt de afstand tussen woon- en werkplaats een rol bij het beantwoorden van de vraag wanneer een door de werkgever eenzijdig opgelegde wijziging van de plaats waar de arbeid wordt verricht, te beschouwen is als een van de werkgever uitgaand impliciet ontslag. Het antwoord is: wanneer die wijziging te beschouwen is als een belangrijke eenzijdige wijziging van een essentieel bestanddeel van de arbeidsovereenkomst. Ik heb de indruk dat in die context een bijkomende verplaatsing van zestig kilometer niet gemakkelijk door de hoven en rechtbanken wordt beschouwd als een belangrijke wijziging,ook al omdat op dit punt enige evolutie te onderkennen valt (verplaatsingen worden meer als vanzelfsprekend beschouwd dan vroeger). Het oordeel hangt natuurlijk af van de andere concrete omstandigheden eigen aan het geval, andere dan de loutere afstand. Het gaat m.a.w. om casuïstiek.

 

 Afstand naar het werk en passende dienstbetrekking in de werkloosheidsverzekering

Een “objectieve” benadering van de afstand tussen woon- en werkverkeer is terug te vinden in de werkloosheidsverzekering. Om werkloosheidsuitkering toegekend te krijgen moet de werknemer elke passende dienstbetrekking aanvaarden en mag hij een passende dienstbetrekking niet zonder wettige reden verlaten (art. 51 koninklijk besluit van 25 november 1991 houdende de werkloosheidsreglementering, afgekort als Werkloosheidsbesluit). 

 De criteria voor een passende dienstbetrekking kunnen betrekking hebben op de meest uiteenlopende zaken. De belangrijkste daarvan – maar zelfs de volledige opsomming in het koninklijk besluit is niet-exhaustief – betreffen de opleiding, het loon, de arbeidsregeling (het aantal uren en het tijdstip waarop die moeten worden gepresteerd) en … de afstand (art. 22 – 32bis ministerieel besluit van 26 november 1991 houdende de toepassingsregelen van de werkloosheidsreglementering, afgekort als Uitvoeringsbesluit Werkloosheidsbesluit).

De afstand die een werknemer geacht wordt zonder problemen te moeten afleggen, wordt in beginsel in de werkloosheidsverzekering niet uitgedrukt in kilometer, maar in uren. Een dienstbetrekking wordt als niet passend beschouwd, zo zegt artikel 25, § 1, van het Uitvoeringsbesluit Werkloosheidsbesluit, indien zij een gewone dagelijkse afwezigheid uit de gewone verblijfplaats ten gevolge heeft van meer dan twaalf uur of indien de dagelijkse duur van de verplaatsing gewoonlijk meer dan vier uur bedraagt. Wie zich vanuit een woonplaats van minder dan zestig kilometer met de wagen naar Brussel begeeft om daar acht of negen uur te werken, zou omwille van de dagelijkse files die grenzen wel kunnen overschrijden. Maar, zo zegt dezelfde bepaling, om de duur van de afwezigheid en van de verplaatsing te bepalen, wordt in eerste instantie rekening gehouden met de gemeenschappelijke vervoermiddelen die de werknemer normaal kan gebruiken. En dan lijkt het afleggen van hoogstens zestig kilometer heen en hoogstens zestig kilometer terug meestal niet meer dan vier uur in beslag te nemen, dagen van sneeuwval, pannes, stakingen en andere acties buiten beschouwing gelaten.

Voor werklozen van vijftig jaar of ouder worden de afstandscriterium om te kunnen gewagen van een passende dienstbetrekking wat soepeler gemaakt: ten aanzien van hen wordt een aangeboden dienstbetrekking als niet passend beschouwd indien zij een gewone dagelijkse afwezigheid uit de gewone verblijfplaats ten gevolge heeft van meer dan tien (in de plaats van twaalf) uur of indien de dagelijkse duur van de verplaatsing gewoonlijk meer dan twee uur bedraagt (art. 32ter, tweede lid, Uitvoeringsbesluit Werkloosheidsbesluit). Zestig kilometer heen en zestig terug afleggen in twee uur is in heel wat gevallen wellicht niet of nauwelijks haalbaar.

 

Conclusie

Maximaal zestig kilometer moete afleggen om zich naar het werk te begeven is in de regel niet per definitie ongepast in de context van het geldende recht. Of het voor leerkrachten werkbaar is dat te doen voor bv. één les uur, is een andere vraag.

 

 

 

Inschrijven

Updates ontvangen via mail?

WikiSoc volgen via Twitter

 

Wikisoc volgen via Google+

 

 

WAT? wx5 (wwwww) 

 Wij Willen Wettelijke Waarheden Weten 

 

De media verspreiden voortdurend informatie die rechtstreeks of onrechtstreeks juridisch is.

  

Wikisoc speurt naar nieuwsmededelingen met sociaalrechtelijke informatie die vragen oproepen (en probeert die vragen te beantwoorden).

 

 

VOOR WIE?

 

 Voor de (al dan niet eeuwige) student en voor al wie (minstens voor een stukje) leeft om te leren, zoals de auteur.

 

 

DE AUTEUR 

 

 

advocaat Willy van Eeckhoutte

 

professor Willy van Eeckhoutte

 

ANDERE INFORMATIE OVER SOCIAAL RECHT:

klik op de afbeelding

 

 

           

 

          

 

 

Trefwoorden